Written in the 1960s, Truth and Method is Gadamers magnum opus. An astonishing synthesis of literary criticism, philosophy, theology, the theory of law and classical scholarship, it is undoubtedly one of the most important texts in twentieth century philosophy. Looking behind the self-consciousness of science, he discusses the tense relationship between truth and methodology. In examining the different experiences of truth, he aims to present the hermeneutic phenomenon in its fullest extent.
خرید کتاب هنر: بازی، نماد، فستیوال
جستجوی کتاب هنر: بازی، نماد، فستیوال در گودریدز
معرفی کتاب هنر: بازی، نماد، فستیوال از نگاه کاربران
در اینجا یک کتاب دیگر وجود دارد که ممکن است من را کشته باشد، اما من نبرد را تحمل کردم و پیروز شدم. این یک کتاب بسیار جذاب است که ترجمه فلسفه آلمان در مورد چگونگی تعیین حقیقت در علوم انسانی است. برخی از لحظات واقعا زیبا و بسیاری از ایده هایی که با من مخالفت کردند. با این حال، مانند دریدا، متن اغلب بسیار متراکم است و به نظر می رسد عمدا دشوار است. برای اینکه او پنج ستاره را دریافت نمی کند چه چیز دیگری می تواند یک خواننده انجام دهد؟ با فسخ ستاره ها مجازات کنید این کار را انجام خواهد داد. فلاسفه عزیز، شما ممکن است بدانید که چگونه به خوبی فکر کنید. وظیفه بعدی: نحوه نوشتن خوب است.
مشاهده لینک اصلی
چند هزار صفحه کتاب ارزش دارد؟
مشاهده لینک اصلی
گادامر در این متن به ما یک توضیح درک می کند که امیدوار است با طرح عصر روشنگری و عقلانیت مقابله کند. گادامر خود را از فهمیدن آغاز می کند، بدین معنا است که با شناختن هنر به عنوان وسیله ای برای به دست آوردن دانش، می داند که چیزی درباره جهان واقعی می داند. روشنگری هنری به عنوان وسیله ای برای دانستن آن، کاهش آن به بیان شرایط روحی و به تبع آن معنی در فرآیند ذهنی عمل خلقت به طور موثری به حاشیه رانده شده است. در عوض، گادامر می خواهد ما را ببیند که هنر یک رویداد است که در آن ما به یک شیوه ای که او بازی می نامد دعوت شده است. در بازی، ما به یک حالت خاص از جایی که ما نقش ها را بازی می کنیم که در نتیجه ساختار را به نمایندگی می گیریم، جمع می شود. این عمل آوردن به نمایندگی، فهمیدن در مورد جهان را آسان تر می کند. گادامر پس از اولین برخورد با هنر، به هیدگر، Schleiermacher و برخی از مورخین آلمانی قرن نوزدهم (به ویژه Dilthey) تبدیل می شود تا به ارائه یک آگاهی از آثار تاریخی عمل کند. اساسا، گادامر بر هیدگر تمرکز می کند تا نشان دهد که ما همیشه در فهم ما تاریخی هستیم و در نتیجه ما دارای یک افق است. این افق وحدت تجربه ما در جهان است. این وحدت یک پیش بینی است که ما همیشه در عمل فهم ما با آن روبرو هستیم. این پیش بینی از سنت دریافت شده است، اما همیشه در دایره هرمنوتیک است که عمل درک است. در دایره هرمنوتیک، افق ما را به گفتگو با فرد دیگری (یا متن) افق می اندازیم تا بتوانیم افق ما را اصلاح کنیم. آنچه در حساب گادامر حیاتی است این است که ما همیشه افق خود را به میز می رسانیم، یعنی عمل فکری ما فقط می تواند در محدوده زمان، فضا، زبان و ساختار جمعی معنا قرار گیرد. هیچ متفکر، تاریخی یا (به عنوان او بعدا توضیح داده خواهد شد) بدون درک زبان زبان وجود دارد. بخش نهایی گادامر، شاید مهمترین قسمت کتاب در کل است، زیرا در این جا، نشان می دهد که چگونه این عمل درک درست می تواند واقعیت دانستن در مورد جهان است. استدلال او به این ترتیب ادامه می یابد: او معتقد است که زبان و اندیشه در یک وحدت اساسی با یکدیگر وجود دارند. راه دیگر این است که بگوییم این فهم همیشه و تنها در زبان اتفاق می افتد. سپس گادامر به سنت میپردازد تا نشان دهد که چطور غربیها فکر میکنند و از یونانیها (به عنوان مثال در Platos Cratylus) مفهومی اندیشه (دانستن بودن) را پیش از زبان میآموزند. زبان به عنوان سیستم نشانه ای عمل می کند که برای نشان دادن و انتقال دانش از هستی است که قبل از ساخت سیستم مورد استفاده قرار می گیرد. رد این مفهوم زبان، پایه و اساس پروژه گادامر است. برای گادامر اندیشه و زبان در وحدت انسجام وجود دارد. علاوه بر این، فکر فرو می رود به عنوان کلمه، زیرا آن را به عنوان کلمه قبل از سخن گفتن وجود دارد. گادامر به این توضیح دشوار توضیح می دهد که بر اساس آموزه های دینی بزرگ، درک جامعۀ ابدی از خدا پدر و خدا پسر است که کلمه است. در تثلیث، تصویری از همزیستی ابدی او (پدر) و کسی که بیان می کند (پسر) می بیند. گفت که به طور متفاوتی، کسی که در گفتار بیان شده است، ابدی با کسی است که با گفتن صحبت می کند. بنابراین، این کلمه به عنوان کلمه قبل و در حال سخن گفتن وجود دارد. این امر گادامر را برای استدلال بر آن چیزی که او می نامد، هستی شناسانه آنتونیو می نامد. گمان می کند که این هستی شناسی هرمنوتیک جهان را تنها به واسطۀ زبان خود و به صورت خودجوش افکت می دهد. هیچ دیتای محرمانه در مورد جهان که ما قبل از زبان آن را می دانیم وجود ندارد و پس از آن علامت خودسرانه را به آن دیتابیس اضافه می کنیم تا پس از آن بتوان آن را به تصویب رساند. در عوض، زبان به سایت تبدیل می شود که در آن معنی در مورد جهان مشخص می شود. در نهایت پس از آن برای گادامر این به این معنی است که وظیفه توضیح دادن به جهان، یک فرایند بی نهایت بازی است که جوامع از طریق استفاده از زبان در جهان معانی را در جهان کشف می کنند. این سخن از زبان شگفتی در موجودیت آن است، و این استدلال می کند که ما نمی توانیم دانشی را که خدا داریم (کل، کلی، متقابل، تاریخی، فراملی) داشته باشیم، اما ما فقط می توانیم دانش را به عنوان شناخت های تاریخی انجام دهیم (واقع در زمان، فضا و به خصوص زبان!) در عوض، از طریق تکثیر جوامع انسانی که در درون جهان از جهان خارج می شوند، انسان ها قادر به کشف و کشف حقیقت در مورد جهان هستند. ما می توانیم این کار را انجام دهیم زیرا جهان سرشار است و به نظر می رسد با معنی است، و به همین ترتیب کار آن معنای رسیدن به concretion در زمان های خاص و مکان ها به یک کار بی پایان تبدیل می شود. این وظیفه بی پایان است هر چند سسیفه نیست. این شادی کودک از کنجکاوی بی پایان است که با یک جشن معنی مواجه می شود که از توانایی کنجکاویان برای از بین بردن هرچه بیشتر آن است.
مشاهده لینک اصلی
یک کتاب از این تمسخر مانند فرستادن مغز شما به یک راننده روانی است. این یک کتاب ایده است (یا به جای آن، تاریخ اندیشه های خاص) و جایی که نویسنده معتقد است که او یک معرفی جدید دارد. گادامر با دقت در تشخیص ضعف سایه، جایی که تا به حال کمی روشن شده است، در آثار نویسندگان دیگری که پیش از او رفته اند، مشارکت او را تشریح می کند. حتی اگر نویسندگان چندین قرن پیش داشته باشند. مراجع مكرر به كانت، هگل، ارسطو، پاسكال، اسپينوزا، ميل، هيوم وجود دارد. در واقع واقعا بسيار كند است. اما پس از بازرسی، این 600 صفحه مقاله تاریخ فلسفی اروپایی را می توان به عنوان یک سری از چهار بخش طولانی برای عبور داد. هر کدام به خودی خود ترسناک نیست آنها به ترتیب 130، 70، 150 و 100 صفحه است. بقیه صفحات حجم فوق العاده ای از انتن ها، پیوست ها، شاخص ها، پس از کلمه، و غیره و غیره و غیره و غیره و غیره و غیره و غیره است. در اصل، گادامر با تفاوت بین قوانین و دقت که علوم سخت را در مقابل اصول نظارت بر انسان تمدن و رفتار. تا جایی که می توانم تشریح کنم (من فقط 30 صفحه در آن هستم) او این سوال را مطرح می کند: آیا نیروی سازگار و پیش بینی شده ای وجود دارد که تاریخ انسان را به همان شیوه ای که (به عنوان مثال) نیروی جاذبه فیزیک را هدایت می کند، رانده است؟ اگر چنین است، آیا می توانیم چنین نیرویی را تشخیص دهیم و رفتار آن را کد گذاری کنیم؟ بنابراین، عنوان کتاب: حقیقت (بشریت) نسبت به روش (روش علمی). فصل هایی که در میان چهار بخش بزرگ قرار گرفته اند با موضوعاتی مانند هنر، بازی، طنز، همدردی، تجربه، علم و زبان به کار گرفته می شوند. با بخش های متعدد این یک پایان نامه است که دائما در میان رشته ها و مدرسه هایی که فکر می کنند به هر دقت، دقیق و عمدی توجه می کند، به عقب و جلو حرکت می کند. برخی از آن هیجان انگیز است؛ اکثر اینها صرفا یک تمرین ذهنی دقیق است. یک رساله چند نفر برای سرگرمی خواندنی است. با این حال، شما به وضوح از چنین چالشی دور می شوید و با تجدید نظر خوب در روشنایی گرایی غربی می روید.
مشاهده لینک اصلی
هرمنوتیک، درست انجام شده، سرد است. همچنین، این کتاب در مورد سیستماتیک ترین و همه جانبه است، همانطور که در موضوع پیدا می کنید، و همانطور که گادامر نشان می دهد، آن را در هر حوزه ی یادگیری، و نیز شکل گیری شخصیت و اخلاق، اعمال می کند.
مشاهده لینک اصلی
کتاب های مرتبط با - کتاب هنر: بازی، نماد، فستیوال
خرید کتاب هنر: بازی، نماد، فستیوال
جستجوی کتاب هنر: بازی، نماد، فستیوال در گودریدز
مشاهده لینک اصلی
چند هزار صفحه کتاب ارزش دارد؟
مشاهده لینک اصلی
گادامر در این متن به ما یک توضیح درک می کند که امیدوار است با طرح عصر روشنگری و عقلانیت مقابله کند. گادامر خود را از فهمیدن آغاز می کند، بدین معنا است که با شناختن هنر به عنوان وسیله ای برای به دست آوردن دانش، می داند که چیزی درباره جهان واقعی می داند. روشنگری هنری به عنوان وسیله ای برای دانستن آن، کاهش آن به بیان شرایط روحی و به تبع آن معنی در فرآیند ذهنی عمل خلقت به طور موثری به حاشیه رانده شده است. در عوض، گادامر می خواهد ما را ببیند که هنر یک رویداد است که در آن ما به یک شیوه ای که او بازی می نامد دعوت شده است. در بازی، ما به یک حالت خاص از جایی که ما نقش ها را بازی می کنیم که در نتیجه ساختار را به نمایندگی می گیریم، جمع می شود. این عمل آوردن به نمایندگی، فهمیدن در مورد جهان را آسان تر می کند. گادامر پس از اولین برخورد با هنر، به هیدگر، Schleiermacher و برخی از مورخین آلمانی قرن نوزدهم (به ویژه Dilthey) تبدیل می شود تا به ارائه یک آگاهی از آثار تاریخی عمل کند. اساسا، گادامر بر هیدگر تمرکز می کند تا نشان دهد که ما همیشه در فهم ما تاریخی هستیم و در نتیجه ما دارای یک افق است. این افق وحدت تجربه ما در جهان است. این وحدت یک پیش بینی است که ما همیشه در عمل فهم ما با آن روبرو هستیم. این پیش بینی از سنت دریافت شده است، اما همیشه در دایره هرمنوتیک است که عمل درک است. در دایره هرمنوتیک، افق ما را به گفتگو با فرد دیگری (یا متن) افق می اندازیم تا بتوانیم افق ما را اصلاح کنیم. آنچه در حساب گادامر حیاتی است این است که ما همیشه افق خود را به میز می رسانیم، یعنی عمل فکری ما فقط می تواند در محدوده زمان، فضا، زبان و ساختار جمعی معنا قرار گیرد. هیچ متفکر، تاریخی یا (به عنوان او بعدا توضیح داده خواهد شد) بدون درک زبان زبان وجود دارد. بخش نهایی گادامر، شاید مهمترین قسمت کتاب در کل است، زیرا در این جا، نشان می دهد که چگونه این عمل درک درست می تواند واقعیت دانستن در مورد جهان است. استدلال او به این ترتیب ادامه می یابد: او معتقد است که زبان و اندیشه در یک وحدت اساسی با یکدیگر وجود دارند. راه دیگر این است که بگوییم این فهم همیشه و تنها در زبان اتفاق می افتد. سپس گادامر به سنت میپردازد تا نشان دهد که چطور غربیها فکر میکنند و از یونانیها (به عنوان مثال در Platos Cratylus) مفهومی اندیشه (دانستن بودن) را پیش از زبان میآموزند. زبان به عنوان سیستم نشانه ای عمل می کند که برای نشان دادن و انتقال دانش از هستی است که قبل از ساخت سیستم مورد استفاده قرار می گیرد. رد این مفهوم زبان، پایه و اساس پروژه گادامر است. برای گادامر اندیشه و زبان در وحدت انسجام وجود دارد. علاوه بر این، فکر فرو می رود به عنوان کلمه، زیرا آن را به عنوان کلمه قبل از سخن گفتن وجود دارد. گادامر به این توضیح دشوار توضیح می دهد که بر اساس آموزه های دینی بزرگ، درک جامعۀ ابدی از خدا پدر و خدا پسر است که کلمه است. در تثلیث، تصویری از همزیستی ابدی او (پدر) و کسی که بیان می کند (پسر) می بیند. گفت که به طور متفاوتی، کسی که در گفتار بیان شده است، ابدی با کسی است که با گفتن صحبت می کند. بنابراین، این کلمه به عنوان کلمه قبل و در حال سخن گفتن وجود دارد. این امر گادامر را برای استدلال بر آن چیزی که او می نامد، هستی شناسانه آنتونیو می نامد. گمان می کند که این هستی شناسی هرمنوتیک جهان را تنها به واسطۀ زبان خود و به صورت خودجوش افکت می دهد. هیچ دیتای محرمانه در مورد جهان که ما قبل از زبان آن را می دانیم وجود ندارد و پس از آن علامت خودسرانه را به آن دیتابیس اضافه می کنیم تا پس از آن بتوان آن را به تصویب رساند. در عوض، زبان به سایت تبدیل می شود که در آن معنی در مورد جهان مشخص می شود. در نهایت پس از آن برای گادامر این به این معنی است که وظیفه توضیح دادن به جهان، یک فرایند بی نهایت بازی است که جوامع از طریق استفاده از زبان در جهان معانی را در جهان کشف می کنند. این سخن از زبان شگفتی در موجودیت آن است، و این استدلال می کند که ما نمی توانیم دانشی را که خدا داریم (کل، کلی، متقابل، تاریخی، فراملی) داشته باشیم، اما ما فقط می توانیم دانش را به عنوان شناخت های تاریخی انجام دهیم (واقع در زمان، فضا و به خصوص زبان!) در عوض، از طریق تکثیر جوامع انسانی که در درون جهان از جهان خارج می شوند، انسان ها قادر به کشف و کشف حقیقت در مورد جهان هستند. ما می توانیم این کار را انجام دهیم زیرا جهان سرشار است و به نظر می رسد با معنی است، و به همین ترتیب کار آن معنای رسیدن به concretion در زمان های خاص و مکان ها به یک کار بی پایان تبدیل می شود. این وظیفه بی پایان است هر چند سسیفه نیست. این شادی کودک از کنجکاوی بی پایان است که با یک جشن معنی مواجه می شود که از توانایی کنجکاویان برای از بین بردن هرچه بیشتر آن است.
مشاهده لینک اصلی
یک کتاب از این تمسخر مانند فرستادن مغز شما به یک راننده روانی است. این یک کتاب ایده است (یا به جای آن، تاریخ اندیشه های خاص) و جایی که نویسنده معتقد است که او یک معرفی جدید دارد. گادامر با دقت در تشخیص ضعف سایه، جایی که تا به حال کمی روشن شده است، در آثار نویسندگان دیگری که پیش از او رفته اند، مشارکت او را تشریح می کند. حتی اگر نویسندگان چندین قرن پیش داشته باشند. مراجع مكرر به كانت، هگل، ارسطو، پاسكال، اسپينوزا، ميل، هيوم وجود دارد. در واقع واقعا بسيار كند است. اما پس از بازرسی، این 600 صفحه مقاله تاریخ فلسفی اروپایی را می توان به عنوان یک سری از چهار بخش طولانی برای عبور داد. هر کدام به خودی خود ترسناک نیست آنها به ترتیب 130، 70، 150 و 100 صفحه است. بقیه صفحات حجم فوق العاده ای از انتن ها، پیوست ها، شاخص ها، پس از کلمه، و غیره و غیره و غیره و غیره و غیره و غیره و غیره است. در اصل، گادامر با تفاوت بین قوانین و دقت که علوم سخت را در مقابل اصول نظارت بر انسان تمدن و رفتار. تا جایی که می توانم تشریح کنم (من فقط 30 صفحه در آن هستم) او این سوال را مطرح می کند: آیا نیروی سازگار و پیش بینی شده ای وجود دارد که تاریخ انسان را به همان شیوه ای که (به عنوان مثال) نیروی جاذبه فیزیک را هدایت می کند، رانده است؟ اگر چنین است، آیا می توانیم چنین نیرویی را تشخیص دهیم و رفتار آن را کد گذاری کنیم؟ بنابراین، عنوان کتاب: حقیقت (بشریت) نسبت به روش (روش علمی). فصل هایی که در میان چهار بخش بزرگ قرار گرفته اند با موضوعاتی مانند هنر، بازی، طنز، همدردی، تجربه، علم و زبان به کار گرفته می شوند. با بخش های متعدد این یک پایان نامه است که دائما در میان رشته ها و مدرسه هایی که فکر می کنند به هر دقت، دقیق و عمدی توجه می کند، به عقب و جلو حرکت می کند. برخی از آن هیجان انگیز است؛ اکثر اینها صرفا یک تمرین ذهنی دقیق است. یک رساله چند نفر برای سرگرمی خواندنی است. با این حال، شما به وضوح از چنین چالشی دور می شوید و با تجدید نظر خوب در روشنایی گرایی غربی می روید.
مشاهده لینک اصلی
هرمنوتیک، درست انجام شده، سرد است. همچنین، این کتاب در مورد سیستماتیک ترین و همه جانبه است، همانطور که در موضوع پیدا می کنید، و همانطور که گادامر نشان می دهد، آن را در هر حوزه ی یادگیری، و نیز شکل گیری شخصیت و اخلاق، اعمال می کند.
مشاهده لینک اصلی